چهارشنبه , 28 شهریور 1397
خانه / اخبار ایران / چرا ایرانیان مهاجر از هم گریزانند ؟

چرا ایرانیان مهاجر از هم گریزانند ؟

بیا تو مالزی - چند ماه پیش سایت فارسی بی بی سی در قسمت نظرسنجی خود، ازخوانندگان ایرانی سوالی را با این مظمون مطرح ساخته بود كه "چرا مهاجران ایرانی از هم گریزانند؟"
حدود 450 نفر به این نظرسنجی پاسخ گفته بودند كه گذشته از دیدگاه های سیاسی، بقیه نظرات بسیار به همدیگه شبیه بودند و سایت بی بی سی توانست مثل دیگر نظرسنجی های خود ، آمار و ارقام خوبی را درباره طرز فكر ایرانیان ، به صورت رایگان تهیه و در اختیار دولت فخیمه قرار دهد.

همه آنهایی كه در خارج از كشور بسر می برند چه در اینجا، چه اروپا و چه حتی در دبی، به یك نكته بیش از دلایل دیگر اشاره كردند، آنهم عدم رعایت حریم خصوصی توسط ایرانیان است كه به فرهنگ ارتباطی ما برمی گردد.

در ایران افراد نسبت به دوستان، فامیل و همكاران خود بسیار شفاف هستند. همه به خود اجازه می دهند از خم و چم كارهای همدیگر مطلع شوند. خانمها هم كه الا ماشاءالله كل پرونده دیگران را توی مجالس می ریزند وسط و درباره آن به بحث و تبادل نظر می پردازند!

اما وقتی هموطنان ما به خارج می آیند، حداقل دوست دارند اسرار زندگیشون حداقل در اینجا محفوظ بماند و نمی توانند آن روابط صمیمی و خودمونی را ادامه دهند. بخصوص اینكه می بینند سایر فرهنگ ها در روابط روزانه خود خیلی متفاوت عمل می كنند و افراد هنگام آشنایی با یكدیگر به سراغ سوالات خصوصی نمی روند.
برعكس ما در اولین ملاقات با یك ایرانی بلافاصله سوالات عادی زیر را مطرح می كنیم:

كی اومدید كانادا؟ برای چی اومدید؟

كار پیدا كردید؟ چه جوری؟ درآمدتون چقدره؟ هر دوتون كار می كنید؟ ایران چیكاره بودید؟

كجا می نشینید؟ چقدر اجاره می دید؟ خونه خریدید؟چند؟

چندتا بچه دارید؟ مدرسه كجا می رند؟

پدرمادرتون هم اینجان؟ …

اینها مقدمه سوالات خصوصی تر دیگر هست كه بعدش به ملاقات های دیگر و رفت و آمدها ختم می شود و تازه بعد از آشنایی خانواده ها با همدیگر در منازل، بخش جدیدی از پروژه آگاهی و اطلاع رسانی از زندگی روزمره آغاز می شود.

ایرانیانی كه زندگی جدیدی را با مشكلات مربوطه آغاز كردند ،مایل نیستند وضعیت زندگیشان در اینجا با جزئیات به ایران منعكس شود. اما این خطر همواره وجود دارد.
از سوی دیگر اگر ما مجبور بودیم در ایران بدلیل انتخابهای مختلف زندگیمان مدام به دیگران حساب پس بدهیم، به این شكل با دست خودمان همان روند را وارد زندگی خود در خارج هم می كنیم.

البته نتیجه همیشه بد نیست، اما این درصورتی است كه اینگونه ارتباطات صمیمی و كوتاه مدت به نفع طرفین تمام شود.مثلا خانواده ها بتوانند در مسیر مبارزه با مشكلات محیط جدید زندگی به یكدیگر كمك كنند.

اما متأسفانه روابط صمیمی دوستانه یا خانوادگی ایرانیان، معمولا بر روی روابط كاری و معاملات تأثیر می گذارد و تعارفات معمول ، جایگزین قرار و مدارهای رسمی میشه.

آنهایی كه اینجا هستند می دانند كه خارجی ها از یك سنت خود در انجام كار برای شما نمی گذرند و سعی می كنند خیلی شفاف موضوع را از اول با شما طی كنند. حتی اگه كسی برای شما قهوه هم بخرد باید دونگ خودتان را بپردازید.

حالا شما اگه بخواهید از یك هموطن در اینجا مسكن یا ماشین بخرید یا بخواهید برای شما كاری انجام دهد… واقعا می توانید خیلی شفاف راجع به ارزش كالا یا خدمات با او بحث كنید؟ می توانید بعدا درباره مشكلی كه پیش می آید به او اعتراض یا شكایت كنید؟

اینجاست كه حجب و حیای ایرانی ، جایگزین مقررات قانونی می شود و امكان پیگیری موضوع را از شما سلب می كند.( با اینكه در معاملات كلان ، دولت كانادا ، مراحل قانونی همه كارها را معین كرده است و قراردادها به صورت دقیق نوشته می شود، اما آنان كه از توانایی زبان كافی برخوردار نیستند باز هم آسیب پذیر هستند).

نكته دیگر در حساسیت ایرانیان نسبت به گسترش روابط با یكدیگر، عدم اعتماد متقابل به همدیگر است. با اینكه انتظار می رود اعضای یك جامعه( یا به اصطلاح اینجا كامیونیتی) ترجیح دهند امورات زندگی خود را بین یكدیگر حل كنند و سامان دهند. اما تجربه ناخوشایندی كه ایرانیان از حس منفعت طلبی جاری در بین برخی از افراد دارند ، باعث می شود به شیوه و نرخ ارائه خدمات توسط هموطنان خود بدبین شوند.

این موضوع مختص ایرانیان نیست و در ملیت های دیگر هم، هستند كسانی كه همواره نفع شخصی را مقدم بر همه ارتباطات و خدمات خود بر دیگران می كنند و همین امر موجب تلاش برای كم كردن قیمت تمام شده محصول یا خدمات گردد تا سود بیشتری عاید شخص گردد.

اینها چند نمونه از دلایلی بود كه به ذهن نگارنده رسیده قطعا موارد دیگری نیز هست كه اگر دوستان مایل باشند بد نیست از طریق این سایت مطرح شود.

اما برای اینكه بتوانیم به مرور بر این تفكر و عادت غلبه كنیم و در عین حفظ روابط سالم، در جهت همدلی جامعه ایرانی پیش رویم، اینجانب پیشنهادات زیر را مطرح می كنم شاید مفید واقع گردد:

1_ سعی كنیم در اولین ارتباط با هموطنان خود به سراغ سوالات خصوصی نرویم و رابطه را در حد امور مشترك روزمره محدود كنیم.

2_ ارتباط كاری را بلافاصله به آشنایی خانوادگی و رفت و آمدهای منازل تبدیل نكنیم.

3_ برای ملاقات با یكدیگر بجای دعوت به منزل از یك رستوران یا كافی شاپ استفاده كنیم.

4_ برای همه معاملات خود قرارداد و توافقنامه دقیق و قانونی با شاهد معتبر منعقد نماییم.

5_ قبل از اینكه فرد مورد نظر را دقیقا بشناسیم، از او درخواست كمك یا مساعدت برای حل مشكلمان نخواهیم.

6_ همسران خود را مجبور به مشاركت در ارتباط فیمابین خودمان نكنیم.

7_ ملاقات های خود را طولانی نكنیم تا منجر به پرداختن به مسائل خصوصی یكدیگر نشود.

بعد از طی مراحل فوق برای مدت معین، درصورتیكه طرفین از میزان نزدیكی افكار، عقاید و خصوصیات اخلاقی یكدیگر مطمئن شدند ، راه برای ایجاد روابط صمیمانه تر و رفت و آمدهای خانوادگی باز می شود.

 

به امید اتحاد، دوستی و یكپارچگی بیشتر هموطنان عزیز

منبع:   ایران تورنتو

منتشر شده در بیا تو مالزی

همچنین ببینید

برائت عجیب متهم فراری پرونده ثامن‌الحجج | مدیرعامل زندان می‌شود

بیا تو مالزی - مدیرعامل مؤسسه مالی و اعتباری ثامن الحجج بر اساس رأی دادگاه …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

هفت − چهار =

قالب